GÖÇ–VIII (Elvan HELİN)

O çok yumuşak başlı ve sakin biriydi. Her tür haksızlığa sabrının sonuna kadar dayanabilir. Buna her zaman kendini zorlardı. Ama ben öyle değildim. Ateş olup, her tarafı yakmak istiyordum. O sahneyi hayatım boyunca unutamayacaktım. Aşağılanmanın, dışlanmanın küçülmenin adıydı o sahne

GÖÇ-VII (Elvan HELİN)

Okul katlanılacak gibi değildi. Olanların hiç birini aileye anlatamıyorduk. Bu sorunu kendimiz çözmeye kararlıydık. Ama nasıl çözeceğimizi bilmiyorduk. Olanlara rağmen her gün umutla okula gidiyorduk ancak okuldan umutla dönmüyorduk. Bir yandan da onlara iyi bir ders vermek istiyorduk

GÖÇ-VI (Elvan Helin)

Bu arada “ KURTULUŞÇULAR” diye bilinen ve mahalleden sorumlu olan, sol gruba mensup örgüt gençleri de Kürt bir ailenin mahalleye taşındığını öğrenmeleri nedeni ile bizimle görüşmeye geldiler.

Küçük Kuaför Çırağı (Elvan HELİN)

İnce bilekli, solgun çocuk olanları belki akşam annesine anlatacak, belki de bunu anlayacak bir anneye bile sahip değil. Kim bilir annesi yaşadığı kırgınlığı anlasa da “yinede çalışmak zorundasın küçüğüm’’ der. Umarım o, bunu diyebilecek bir anne ye sahiptir.

GÖÇ–V (Elvan Helin)

Hepimiz mutsuz ve çaresizdik. Babam ile amcam ise tamamen çökmüştüler. Kadınlarsa daha dayanıklı görünmeye çalışıyorlardı. Özelikle babam ve amcamın daha kötü olmamaları için çabalıyorlardı.

GÖÇ-IV (Elvan HELİN)

O dönemlerde maddi durumumuz çok iyiydi. Bizi Antalya’ya götüren minibüste zaten bizimdi. Sürücüsü de yanımızda yıllardır çalışan evden biri gibiydi. Yolculukta babam yanımızda değildi. O önceden ev ve iş yeri ayarlamak için gitmişti. İki ağabeyimde Siverek’te kalmıştı. Minibüs çok kalabalıktı. Büyük ablam ve 4 çocuğu, diğer 4 kız kardeşim, annem, babamın amcası, daha doğrusu baba [...]

GÖÇ-III (Elvan HELİN)

Artık Diyarbakır’daydık. Dayımın eşi, üç çocuğuyla birlikte beş katlı bir binanın ikinci katında kalıyorlardı. İlk defa bir binada kalacaktık. Her günümüz çok kötü geçiyordu. Yalnızdık, utanıyorduk, nasıl davranmamız gerektiğini dahi bilmiyorduk.

GÖÇ-II (Elvan Helin)

Artık araba Diyarbakır yoluna girmişti. Temelli gidiyorduk. Bir daha dönemeyeceğimi biliyordum. Bunu hissediyordum.
Kasabamızda yani Siverek’te 1979 yılında olaylar başlamış, çok kötü bir şekilde gelişerek devam ediyordu. Bu olayların başlangıcı Ferit UZUN’un faili meçhul öldürülmesiydi[...]

Ah O Gülüş…(Elvan Helin)

Bir kış gününün akşamıydı. Bir iş için evden çıkmam gerekiyordu. Acelem olduğu için yanlış yöne giden bir halk otobüsüne bindim. Yanlış otobüse bindiğimi fark ettiğimde ise artık çok geçti.
Otobüste olanların çoğu yoksul, eğitim düzeyleri çok düşük yada tamamen eğitimsiz insanlardı.

GÖÇ-I…(Elvan Helin)

Mevsimlerden yaz veya bahardı. Pekiyi hatırlayamıyorum. Tüm gün arkadaşlarımla sokakta oynamış, karanlık çökmesine rağmen hala oynamaya devam ediyorduk…

Eşantiyon Çanta…(Elvan Helin)

İşime gitmek için servis bekliyordum. O sabah yine servis beklerken yanımda on yedi yaşlarında, eski ve kötü giyimli özellikle lacivert okul ceketi solmuş bir çocuk geçiyordu. Ancak çocuk, anlaşılmaz bir nedenle okul çantasını saklamaya çalışıyordu. Bu hareketi dikkatimi çektiği için çantasını iyice görmeye çalıştım. Çantanın ön yüzü bana çevrildiğinde çantanın, bir firmanın eşantiyonu olduğunu bir [...]

Gözlerini Son Defa Görmek İsterdim…(Elvan Helin)

Neden, her yazdığımı ağlayarak yazıyorum? Hep kötü şeylerden sonra mı yazmak zorundayım? Ferit’in, Mehmet’in, bomba da ölen çocukların arkasından yazmak o kadar zor ki. Kötü olaylar bu kadar mı üst üste gelir? Beni benden alan, beni mahfeden olaylar.

Dershaneden dönemediler…(Elvan Helin)

Bomba patladı. 62 yaralı 4 ölü var.
İşten çıkmış, sevinçli bir şekilde eve gidiyordum. Yolda telefonum çaldı. Arayan eşimdi. Bulunduğu yerde patlama sesi duymuş, nerede olduğumu soruyordu. Olayı bilmediğimizden ikimizde patlamayı önemsemeyerek, eşim eve gitmemi ve kendime dikkat etmemi söyleyerek telefonu kapattı. Eve gittim, olayı önemsemediğimden televizyonu hemen açmadım. Basit bir patlama olayı olduğunu düşünüyordum.

ADLİYEDEN KADIN MANZARALARI (Elvan Helin)

Bayramdan hemen sonra duruşmalarım olduğu için erkenden adliyeye gittim. Adliye personeli arasında bayram kutlamaları yapılırken baro odası ise çok sakin olup, birkaç kişi dışında kimse yoktu. Odada oturup çayımı içerken, bir bay ve bayan odaya girerek benden bir konuda danışmak istediklerini söylediler. Bense baroda danışmanın yasak olduğunu söylememe rağmen zavalılıklarına dayanamayarak yardımcı olabileceğimi söyledim.

MEHMET UZUN’UN ARDINDAN…(Elvan Helin)

Mehmet’in ölümünden sonra annesini ziyarete gittim. Kapıyı kız kardeşi açtı. Evin iç kısmına bizi aldığında annesi oturur vaziyete namaz kılıyordu. Rahatsız olduğundan bu vaziyette namaz kılmak zorunda kalıyordu. Dini vecibesini yerine getirmesi için sesiz ve yavaşça oturdum.

BENİM İÇİN “12 EYLÜL”(Elvan Helin)

On iki on üç yaşlarındaydım. 12 Eylül Askeri darbesi yapılmıştı. Diyarbakır 5 Nolu Askeri Cezaevinde yatan ağabeyimden kırk günden fazla olmuştu ki haber alamıyorduk. Onun öldüğü haberleri dahi söyleniyordu. Evdekilerin dayanma gücü kalmamıştı.

SENİN GERİ DÖNECEĞİNİ SANIYORDUM(Elvan Helin)

O, öldüğünde küçük bir çocuktum. Güzel bir gün olduğunu hayal-meyal hatırlıyorum. Ağaç ve çiçeklerle dolu, taşlı avlumuzun dış kapısına yakın bölümünde oturuyordum, her zaman orda oturmayı çok seviyordum.Genellikle tenekeden yapılma, bakımsız çiçek kabında büyüyen renk renk çiçeklere ve onların yanı başında bir türlü büyümeyen nar çiçeklerinin

UTANMAK ÇÖZÜM MÜ?(Elvan Helin)

Oğlumun akşam saatlerinde gitar kursundan çıkmasını beklerken çevreyi gözlemlerim.
O sırada ardı sıra el arabaları ile çöp ve benzeri şeyleri taşıyan yaşları 13-16 yaş arası değişen çocuklar geçiyordu. Ben onları izlemeye ve hayatlar arasındaki uçurumları düşünürken 16 yaşlarındaki el arabasıyla çöp toplayan çocuk gitar kursunun verildiği iş yerinin önünde durdu ve müzik aletlerini incelemeye başladı.