Köleliğin özgürlüğe çağrısı… Berfin Kaya

Sonsuzluk ve bir gün filminin müziğini dinlerken kalbimin acı çektiğini hissediyorum. Birkaç nota bu kadar mı acı çektirir. Bütün geceler bu müziği dinlemek istiyorum. Karanlık beni bu müziğe yaklaştırıyor sanki. Bazen yürürken beynimde keman tınılarını hissediyorum.yine hep olduğu gibi o acıyı hissediyorum. Beni sonsuzluğa götüren o müzikle sarhoş olduğumu görüyorum. Ve o ezgi çalmaya başladığında etrafımdaki her şeyin birer birer yandığını biliyorum. Geçmişle beraber geleceğin yangını sanki. Acı kendiliğinden sessiz bir dansa dönüşüyor. Görebildiğim her şey yanarak dans ediyor. İçimdeki karanlığın yangını bu . Ve ben bu ateş dansını içinden bir türlü kurtulamadığım demir parmaklıkların arasından izliyorum.

Köleliğin özgürlüğe çağrısı bu ezgi. Çırpına çırpına koşmak geliyor içimden. Sonsuzlukta bir güne koşmak…nerede olduğumu bilmeden.

Soluğum kesilene kadar koşmak.masmavi bir deniz hayal ederek. Kendimi hiç bu kadar denize yakın hissetmemiştim. Bu müziği dinlerken denizi özlüyorum. Ve taşlardan kolye yapmayı. Ruhumu tamamlayan mevsimleri.

Tanımadığım ülkelere çağırıyor beni. Yeni keşiflere açık yemyeşil bir umman gibi. Işığın kendiliğinden kaybolması gibi. Kollarını açıp iki yana haykırmak gibi bu ezgi.

Eleni Karaındrou…sonsuzluğun şımarık yaratıcısı. Üzerime serdiğin siyah tüle dokunmak gibi ezgilerin. Notaların mezarım başında ağlıyor sanki….aydınlığımın kuklası izlerin.Kırmızı gece(liğin)de bir kadını uyandırmak kadar ürkütücü sessizliğin….

27.06.2009
Berfin Kaya